آشنایی با بيوراديوراكتورهاي غشايی، توليد اتيلن و پروپيلن از گاز طبيعي و استفاده از فن‌آوري

آشنایی با بيوراديوراكتورهاي غشايی، توليد اتيلن و پروپيلن از گاز طبيعي و استفاده از فن‌آوري|30020307|آشنایی با بيوراديوراكتورهاي غشايی, توليد اتيلن و پروپيلن از گاز طبيعي و استفاده از فن‌آوري 3R در كنترل انتشار NOX از صنايع شيشه
محقق گرامی فایل مورد نظر در مورد آشنایی با بيوراديوراكتورهاي غشايی، توليد اتيلن و پروپيلن از گاز طبيعي و استفاده از فن‌آوري آماده دریافت می باشد برای مشاهده جزئیات فایل به ادامه مطلب یا دریافت فایل بروید.

فرمت فایل: word



تعداد صفحات: 31









تبلور





چشم اندازی بر بيوراديوراكتورهاي غشايي جهت تصفیه آب و پساب رسوب‌گيري غشايي و راهكارهای پيشگيري از آن



چيكده:



بيوراكتورهاي غشايي (MBRs) طي سال‌هاي اخير به عنوان سيستم‌هاي پيشرفته تصفيه پساب كاربرد گسترده‌اي داشته‌اند. البته مشكل رسوب‌گيري در اين سيستم‌ها باعث كاهش توان رقابتي آنها گرديده است. به طور كلي، رسوب‌گيري در غشاهاي آبگريز بيشتر از غشاهاي آبدوست رخ مي‌دهد كه اين امر به دليل تعاملات آبگريز بين مواد محلول، سلول‌هاي ميكروبي و مواد غشايي است. همچنين رسوب‌گيري غشايي مي‌تواند به دليل جذب گونه‌هاي آلي رسوب كردن گونه‌هاي معدني كم‌محلول و چسبيدن سلول‌هاي ميكروبي بر روي سطح غشايي مي‌تواند به دليل جذب گونه‌هاي آلي، رسوب كردن گونه‌هاي معدني كم‌محلول و چسبيدن سلول‌هاي ميكروبي بر روي سطح غشا باشد. يكي از روش‌هاي اصلاح سطح غشاء، آماده‌سازي با پلاسماي CO2 است. به نظر مي‌رسد كه سايز منفذ و تخلخل غشاء بعد از آماده‌سازي با پلاسما افزايش و در صورتي كه زمان آماده‌سازي طولاني شود، كاهش مي‌يابد. روش ديگر تثبيت نانوذرات TiO2 بر روي اتوي غشاء است. TiO2 نشسته بر روي غشاء تاثير بيشتري بر كاهش رسوب‌گيري در مقايسه با TiO2 محبوس در غشا دارد كه اين امر به دليل ازدياد نانوذرات جاي گرفته بر روي غشاء است. صرف‌نظر از نوع ماده پليمري رسوب‌گيري غشايي با تثبيت نانوذرات TiO2 كاهش مي‌يابد. در نتيجه غشاهايي كه در آنها تثبيت TiO2 صورت گرفته است، انتخابي ساده و موثر براي كاهش رسوب‌گيري در بيوراكتورهاي غشايي هستند.



با استفاده از بيوراكتورهاي غشايي، براي تصفيه پساب مي‌توان بر مشكلات جاري فرآيندهاي لجن فعال كه اكثراً مربوط به جداسازي توده ميكروبي از آب تصفيه شده است، فائق آمد. در اين نوع بيوراكتورها ميكرو يا اولترافيلتراسيون جايگزين فرآيند ته‌نشين‌سازي (معمولاً براي جداسازي توده ميكروبي از آب تصفيه است) شده است. در اين روش به دليل حبس كامل باكتري‌ها و ويروس‌ها كيفيت آب تصفيه شده افزايش مي‌يابد. همچنين امكان افزايش غلظت توده ميكروبي به ميزان قابل توجهي وجود دارد كه موجب كاهش حجم راكتور و همچنين كاهش نرخ توليد لجن مي‌شود. افزون بر آن، فضاي مورد نياز براي واحد تصفيه پساب به دليل حذف تانك‌هاي ته‌نشيني و كاهش سايز بيوراكتور، به دليل افزايش غلظت توده ميكروبي، كاهش مي‌يابد.



مزاياي بيوراكتورهاي غشايي



امروزه از بيوراكتورهاي غشايي براي تصفيه انواع مختلف پساب نظير پساب شهري، پساب با بار آلي بالا و پساب‌هاي سنگين صنعتي استفاده مي‌شود. از مزاياي بيوراكتورهاي غشايي در مقايسه با روش‌هاي مرسوم لجن فعال به موارد زير مي‌توان اشاره نمود:



حذف كامل جامدات؛



ضدعفوني كردن پساب تصفيه شده؛



جداسازي زمان ماند هيدروليكي (HRT) و زمان ماند لجن (SRT)؛



قابليت بارگيري بيشتر و زمان ماند لجن طولاني‌تر؛



توليد لجن به مقدار كم‌تر و يا حتي صفر؛



فعال شدن سريع؛



ساير كوچك‌تر؛



مصرف انرژي كم‌تر.



مشكل بيوراكتورهاي غشايي



عمده مشكل سيستم‌هاي غشايي در تصفيه پساب رسوب‌گيري غشاء است كه منجر به كاهش فلاكس نفوذي مي‌شود. در نتيجه بايد غشاء مرتباً تعويض و يا تميز گردد كه اين امر افزايش هزينه را دربر دارد. رسوب‌گيري غشايي در نتيجه تعامل بين غشاء و عصاره لجن فعال است.



نتيجه‌گيري



به طور كلي عوامل هيدروديناميكي (تنش‌هاي برشي، فشار و ...) يا بيولوژيكي (دما، Ph، غلظت مواد مغذي و ...) و شرايطي كه باعث تغيير رفتار بيولوژيكي سوسپانسيون و به تبع آن تركيبات محلول (پلي‌ساكاريد، فسفوليپيد، پروتئين و ...) شوند، مي‌توانند نقش مهمي در رسوب‌گيري غشاء ايفا كنند. از آنجايي كه رسوب‌گيري غشايي در غشاهاي آبگريز خيلي جدي‌تر از غشاهاي آبدوست است، توجه زيادي براي كاهش رسوب‌گيري غشايي با تبديل مواد آبگريز به مواد نسبتاً آبدوست معطوف شده است. يكي از روش‌هايي كه براي بهبود سطح بكار مي‌رود، آماده‌سازي با پلاسماي CO2 است. با اين روش سايز منافذ و ميزان تخلخل غشاء افزايش مي‌يابد.